و متعادل با يكديگر باشد چرا كه نيمى از وجود انسان را علاقه جلب منفعت و نيم ديگرى را دفع مضرت تشكيل مىدهد ، « بشارت » انگيزه بخش اول است و « انذار » انگيزه بخش دوم ، و آنها كه در برنامه‌هاى خود تنها روى يك قسمت تكيه مىكنند انسان را به حقيقت نشناخته‌اند و انگيزه‌هاى حركت او را مورد توجه قرار نداده‌اند ( 1 ) . آيه بعد به چهارمين و پنجمين وصف پيامبر اشاره كرده مىگويد : « ما تو را دعوت كننده به سوى اللَّه به فرمان او قرار داديم ، و هم چراغ روشنى بخش » ( * ( وَداعِياً إِلَى اللَّه بِإِذْنِه وَسِراجاً مُنِيراً ) * ) . در اينجا به چند نكته بايد توجه كرد : 1 - مقام « شهود » و گواه بودن پيامبر ص قبل از همه اوصاف او ذكر شده چرا كه اين مقام ، نياز به مقدمه اى جز وجود پيامبر ص و رسالت او ندارد و همين كه به اين مقام منصوب گشت شاهد بودن او از تمام جهاتى كه در بالا گفتيم مسلم مىشود ، ولى مقام « بشارت » و « انذار » برنامه هايى است كه بعد از آن تحقق مىيابد . 2 - دعوت به سوى خداوند مرحله اى است بعد از بشارت و انذار ، چرا كه بشارت و انذار وسيله اى است براى آماده ساختن افراد به منظور پذيرش حق ، هنگامى كه از طريق تشويق و تهديد آمادگى پذيرش حاصل شد ، دعوت به سوى خداوند شروع مىشود ، تنها در اينجا است كه دعوت مؤثر خواهد افتاد . 3 - با اينكه همه كارهاى پيامبر ص به اذن و فرمان خدا است در اينجا

--> ( 1 ) در جلد اول ذيل آيه 119 سوره بقره بحث مشروحى در اين زمينه تحت عنوان دو اصل مهم تربيتى آورده‌ايم ( جلد اول طبع جديد صفحه 435 ) .